Τα ξημερώματα της 6ης Αυγούστου 1945, ο Πολ Τίμπετς βρέθηκε στο πιλοτήριο ενός Β-29 που είχε δώσει το όνομα της μητέρας του: «Enola Gay». Λίγες ώρες αργότερα, το αεροπλάνο θα έμπαινε στην ιστορία με τρόπο που σημάδεψε όχι μόνο τη Χιροσίμα, αλλά και ολόκληρο τον 20ό αιώνα.
Η αποστολή είχε από την αρχή έναν στόχο: να πλήξει την ιαπωνική πόλη με την πρώτη ατομική βόμβα που κατασκευάστηκε, το «Little Boy», ώστε η Ιαπωνία να αναγκαστεί να παραδοθεί. Το βάρος της έφτανε τις 10.000 λίβρες, δηλαδή 4.540 κιλά, και το Β-29 χρειάστηκε δύο ολόκληρα μίλια διαδρόμου για να απογειωθεί μέσα στο σκοτάδι.
Η πτήση προς τη Χιροσίμα
Ο στόχος ήταν η Χιροσίμα, μια πόλη 350.000 κατοίκων. Το Enola Gay την πλησίασε λίγο μετά τις 8.10 π.μ., έχοντας οπλίσει τη βόμβα μία ώρα νωρίτερα. Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά αργότερα, ο Τίμπετς και ο συγκυβερνήτης Ρόμπερτ Λιούις είχαν ήδη ανεβάσει το αεροπλάνο στα 31.000 πόδια.
Τέσσερα λεπτά μετά, ο βομβαρδιστής Τόμας Φέρεμπι κοίταξε μέσα από το σκόπευτρο. Το σημείο στόχευσης ήταν η γέφυρα Aioi και, μόλις την είδε καθαρά, άφησε ελεύθερο το «Little Boy». Την ίδια στιγμή ο Τίμπετς έστριψε απότομα το βομβαρδιστικό στις 155 μοίρες, προσπαθώντας να απομακρυνθεί από το κρουστικό και το ωστικό κύμα της έκρηξης.
Είχε μόλις 45 δευτερόλεπτα για να βγάλει το Enola Gay από την επικίνδυνη ζώνη, ενώ κάτω από το αεροπλάνο η Χιροσίμα μόλις ξυπνούσε.
Η έκρηξη που ισοπέδωσε μια πόλη
Το «Μικρό Αγόρι» έσκασε 600 μέτρα πάνω από μια κλινική και 500 μέτρα από τη γέφυρα Aioi, απελευθερώνοντας δύναμη 15.000 τόνων ΤΝΤ. Η λάμψη θερμότητας και φωτός ήταν εκτυφλωτική και η θερμοκρασία στο έδαφος έφτασε, σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, τους 3.871 βαθμούς Κελσίου.
Η καταστροφή ήταν άμεση και απόλυτη. Άνθρωποι εξαϋλώθηκαν σε απόσταση 500 μέτρων από το σημείο μηδέν, χάλκινα αγάλματα έλιωσαν και στέγες με κεραμίδια διαλύθηκαν σαν άχυρα στον άνεμο. Χιλιόμετρα μακριά, το δέρμα χιλιάδων ανδρών, γυναικών, παιδιών και ζώων κάηκε από την υπέρυθρη ακτινοβολία.
Σε ένα λεπτό πέθαναν 80.000 άνθρωποι. Το μανιτάρι της έκρηξης υψώθηκε στον ουρανό και η Χιροσίμα ισοπεδώθηκε, ενώ τα επόμενα χρόνια χιλιάδες κάτοικοι εμφάνισαν διάφορα είδη καρκίνων. Μέσα στους τέσσερις επόμενους μήνες, ο αριθμός των νεκρών φέρεται να έφτασε τις 160.000.
Το τέλος του πολέμου στην Ασία
Η ατομική επίθεση στη Χιροσίμα δεν έμεινε μεμονωμένη. Τρεις μέρες αργότερα, η δεύτερη ατομική βόμβα έπληξε το Ναγκασάκι και στις 15 Αυγούστου 1945 η Ιαπωνία παραδόθηκε στους Συμμάχους.
Οι λέξεις που έμειναν πίσω
Κανείς από το πλήρωμα δεν ξέχασε εκείνο το πρωινό. Ο πλοηγός Θίοντορ Βαν Κερκ είπε το 2004 ότι, όταν γύρισαν να κοιτάξουν πίσω, δεν μπορούσαν να διακρίνουν την πόλη, καθώς είχε καλυφθεί από καπνό, σκόνη και συντρίμμια, ενώ από μέσα της ανέβαινε ένα σύννεφο που έμοιαζε με μανιτάρι.
«Είχαν περάσει μόλις τρία λεπτά που ρίξαμε την βόμβα και η πόλη είχε εξαφανιστεί.»
Τη φράση «Θεέ μου τι κάναμε;» ο συγκυβερνήτης Ρόμπερτ Λιούις την απέδωσε αργότερα στον εαυτό του και το επιβεβαίωσε χρόνια μετά σε τηλεοπτική εκπομπή. Ήταν επίσης ο μόνος από το πλήρωμα του Enola Gay που επισκέφθηκε το 1952 τη Χιροσίμα, την πόλη που ξύπνησε πιθανόν στις 8.15 π.μ. και δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια.
Στη Χιροσίμα, τα ρολόγια χτυπούν κάθε πρωί ακριβώς εκείνη την ώρα, υπενθυμίζοντας τη στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε όταν ο «Little Boy» σκόρπισε τον όλεθρο.
