Η δημόσια διαβούλευση για την Εθνική Στρατηγική Ύδατος, που ξεκινά από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σηματοδοτεί μια σημαντική πρωτοβουλία για τη βιώσιμη διαχείριση των υδατικών πόρων της Ελλάδας.
Αυτή η στρατηγική έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς οι προκλήσεις που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή και την υδατική ασφάλεια γίνονται ολοένα και πιο επιτακτικές.
Η Εθνική Στρατηγική για τα Ύδατα είναι το πρώτο στρατηγικό κείμενο που καθορίζει τις πολιτικές προτεραιότητες της χώρας για τη διαχείριση του νερού, αναγνωρίζοντας το νερό ως δημόσιο αγαθό και στρατηγικό εθνικό απόθεμα.
Η στρατηγική αυτή έχει ως στόχο την προστασία των υδάτινων πόρων και την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης.
Οι τρεις πυλώνες της στρατηγικής
Η στρατηγική οργανώνεται γύρω από τρεις βασικούς πυλώνες:
Πυλώνας 1 - Νερό ως εγγύηση ζωής, υγείας και ευημερίας
Ο πρώτος πυλώνας τονίζει τη σημασία του νερού ως κρίσιμου εθνικού πόρου και δικαιώματος, διασφαλίζοντας δίκαιη πρόσβαση σε ποιοτικό νερό για όλους τους πολίτες. Η διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας είναι επίσης κρίσιμη για τη μακροπρόθεσμη διαθεσιμότητα του πόρου.
Πυλώνας 2 - Κλιματική θωράκιση με πρόληψη και ασφάλεια
Ο δεύτερος πυλώνας εστιάζει στην πρόληψη και την ετοιμότητα απέναντι σε κινδύνους όπως ξηρασίες και πλημμύρες, ενσωματώνοντας τη διαχείριση κινδύνων ως βασικό στοιχείο σχεδιασμού.
Πυλώνας 3 - Σύγχρονη διακυβέρνηση
Ο τρίτος πυλώνας προωθεί τη διαφάνεια και την ικανότητα υλοποίησης πολιτικών, εστιάζοντας στην αξιόπιστη γνώση και την οικονομική βιωσιμότητα των υπηρεσιών ύδατος.
Στρατηγικοί άξονες και πολιτικές προτεραιότητες
Η στρατηγική αναγνωρίζει τις προκλήσεις που προκύπτουν από τον διοικητικό κατακερματισμό και την ανάγκη για συντονισμό μεταξύ των φορέων. Επτά στρατηγικοί άξονες καθορίζουν τους στόχους της στρατηγικής, περιλαμβάνοντας την εξασφάλιση ποσοτικής και ποιοτικής επάρκειας των υδάτων και την οικοδόμηση μιας κλιματικά ανθεκτικής κοινωνίας.
Η στρατηγική στοχεύει επίσης στη βελτίωση της διακυβέρνησης και στην ενίσχυση της διασυνοριακής συνεργασίας, αναγνωρίζοντας τη σημασία της προστασίας των υδάτινων πόρων ως ζήτημα εθνικής στρατηγικής.
Η επιτυχία της στρατηγικής θα εξαρτηθεί από την ικανότητα εφαρμογής των πολιτικών και την ενδυνάμωση των θεσμικών δομών.
