Ένα μυστικό σχέδιο ανατροπής της ηγεσίας στο Ιράν, το οποίο περιλάμβανε τον πρώην πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, αποκαλύπτεται από πρόσφατο δημοσίευμα των New York Times. Το σχέδιο αυτό, που φέρει την υπογραφή των Ντόναλντ Τραμπ και Μπέντζαμιν Νετανιάχου, αποκαλύπτει τις στρατηγικές τους κινήσεις κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του πολέμου στη Μέση Ανατολή.
Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις, ο Τραμπ είχε προτείνει ότι θα ήταν καλύτερα να αναλάβει τη διακυβέρνηση «κάποιος από το εσωτερικό» του Ιράν, πιθανόν αναφερόμενος στον Αχμαντινετζάντ. Το σχέδιο, που φέρεται να είχε εκπονηθεί από το Ισραήλ, δεν εξελίχθηκε όπως αναμενόταν, καθώς η στρατιωτική επιχείρηση που στόχευε στην απελευθέρωσή του απέτυχε.
Η αποτυχία της επιχείρησης
Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε την πρώτη ημέρα των συγκρούσεων και είχε ως στόχο να τερματίσει τον κατ’ οίκον περιορισμό του Αχμαντινετζάντ από το ιρανικό καθεστώς. Παρά την επιτυχία της επιχείρησης να καταστρέψει το φυλάκιο ασφαλείας του, ο Αχμαντινετζάντ επιβίωσε, αλλά η εμπειρία αυτή τον απογοήτευσε και τον οδήγησε σε σιωπή.
Η στρατηγική Τραμπ και Νετανιάχου
Η επιχείρηση εντάσσεται σε έναν ευρύτερο ισραηλινό σχεδιασμό για την απομάκρυνση του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν. Οι Τραμπ και Νετανιάχου φέρονται να υποτίμησαν τον χρόνο που απαιτείται για την επίτευξη των πολεμικών τους στόχων, επενδύοντας σε μια επικίνδυνη στρατηγική ηγετικής αλλαγής.
Αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν εκφράσει αμφιβολίες για την ρεαλιστικότητα της επιστροφής του Αχμαντινετζάντ στην εξουσία, ενώ οι ΗΠΑ αναζητούσαν έναν ηγέτη-«πραγματιστή» εντός του Ιράν. Ο Τραμπ, μετά την πολιτική του επιτυχία στη Βενεζουέλα, πίστευε ότι το ίδιο μοντέλο θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στη Μέση Ανατολή.
Η έκπληξη της επιλογής Αχμαντινετζάντ
Η επιλογή του Αχμαντινετζάντ για ηγεσία ήταν αναπάντεχη, δεδομένου ότι η προεδρία του είχε συνδεθεί με ακραία ρητορική και υποστήριξη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Παρά την ρήξη του με τους ηγέτες των μουλάδων, το καθεστώς τον θεωρούσε απειλή για την εσωτερική σταθερότητα.
Ο Αχμαντινετζάντ, αν και δεν είχε υιοθετήσει ποτέ ξεκάθαρα αντικαθεστωτική στάση, είχε καταγγείλει τη διαφθορά και είχε περιοριστεί δραστικά από το καθεστώς. Η σιωπή του στα κοινωνικά δίκτυα από την ημέρα της επίθεσης έχει προκαλέσει ανησυχία και ερωτήματα σχετικά με την κατάσταση του.
