Οι κοινωνικοί εταίροι επανέρχονται στο ζήτημα της ακρίβειας με μια κοινή παρέμβαση προς τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Ζητούν να αυξηθεί το αφορολόγητο ημερήσιο όριο της παροχής σίτισης για τους εργαζομένους από τα 6 στα 10 ευρώ, με στόχο να δοθεί μεγαλύτερο περιθώριο σε μια παροχή που έχει ήδη ευρεία χρήση.
Η συζήτηση δεν αφορά μόνο το ύψος της διατακτικής γεύματος. Ακουμπά και τον τρόπο με τον οποίο πολλές επιχειρήσεις επιλέγουν να αμείβουν ή να ενισχύουν το προσωπικό τους: όχι μόνο με μισθολογικές αυξήσεις, αλλά και με κουπόνια σίτισης και καυσίμων, μπόνους και άλλες παροχές σε είδος.
Το όριο των 6 ευρώ και το μηνιαίο πλαφόν
Σήμερα η κάρτα σίτισης μπορεί να φτάσει έως τα 132 ευρώ τον μήνα. Όταν το ποσό ξεπερνά τα ισχύοντα όρια, φορολογείται και υπόκειται σε ασφαλιστικές εισφορές. Γι’ αυτό και η αύξηση του αφορολόγητου ημερήσιου ορίου από τα 6 στα 10 ευρώ αποκτά πρακτική σημασία τόσο για εργαζομένους όσο και για εργοδότες.
Στο επίκεντρο βρίσκεται κυρίως το πώς μπορούν να δοθούν πρόσθετες παροχές χωρίς να επιβαρυνθεί υπερβολικά το μη μισθολογικό κόστος. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι επιχειρήσεις, ιδίως οι μεγάλες, δείχνουν προτίμηση σε παροχές σε είδος αντί για καθαρές αυξήσεις στους μισθούς.
Γιατί οι επιχειρήσεις γέρνουν προς τις παροχές σε είδος
Το πλεονέκτημα για τις εταιρείες είναι ότι δεν επιβαρύνονται στον ίδιο βαθμό με το μισθολογικό κόστος, ενώ οι μισθωτοί περιορίζουν τις κρατήσεις που μειώνουν το καθαρό τους εισόδημα. Σε μια αγορά όπου το μη μισθολογικό κόστος παραμένει υψηλό, οι εργοδότες αναζητούν τρόπους να δίνουν αξία στους εργαζομένους χωρίς να ανεβαίνει απότομα το συνολικό κόστος της αμοιβής.
Το ζήτημα γίνεται πιο σαφές μέσα από το παράδειγμα που παρατίθεται: αν ένας μισθωτός με 2.000 ευρώ λάβει αύξηση 100 ευρώ, ο ίδιος θα πληρώσει 51 ευρώ σε κρατήσεις, ο εργοδότης 122 ευρώ και το κράτος θα κερδίσει 62 ευρώ, δηλαδή περισσότερα από τον εργαζόμενο. Με τέτοιους υπολογισμούς, οι παροχές σε είδος εμφανίζονται συχνά ως η πιο συμφέρουσα λύση για τις επιχειρήσεις που διστάζουν να προχωρήσουν σε αυξήσεις μισθών.
Από την άλλη πλευρά, συνδικαλιστές προειδοποιούν ότι η στροφή μιας μεγάλης βιομηχανίας σε παροχές σε είδος αντί για πληρωμή υπερωριών μπορεί να κρύβει αδήλωτη εργασία. Επισημαίνουν επίσης ότι η απώλεια ασφαλιστικών εισφορών δυσκολεύει αργότερα το «χτίσιμο» μιας αξιοπρεπούς σύνταξης.
Τι περιλαμβάνουν οι παροχές των επιχειρήσεων
Οι μορφές ενίσχυσης είναι πολλές και δεν περιορίζονται στα γεύματα. Στην κατηγορία των παροχών σε είδος εντάσσονται τα κουπόνια σίτισης και καυσίμων, τα έξοδα για κινητό τηλέφωνο, η παροχή εταιρικού αυτοκινήτου, τα ασφαλιστικά προγράμματα, η τηλεργασία, αλλά και οι παροχές «ευεξίας και δεξιοτήτων».
Σύμφωνα με μελέτη, το 60% των επιχειρήσεων διαθέτει ιδιωτικό πρόγραμμα συνταξιοδότησης για τουλάχιστον μία κατηγορία εργαζομένων, ενώ το 83% παρέχει τέτοια προγράμματα αμέσως μετά την πρόσληψη. Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι εργοδότες αναζητούν σταθερά εργαλεία προσέλκυσης και διατήρησης προσωπικού πέρα από τον βασικό μισθό.
Η έρευνα της Randstad καταγράφει την εκπαίδευση ως την πιο δημοφιλή παροχή, στο 78%, ενώ ακολουθούν η δυνατότητα εργασίας από το σπίτι με 58%, το ευέλικτο ωράριο με 41% και οι επιπλέον ημέρες άδειας με 37%.
Στις παροχές σε χρήμα, τρεις στις τέσσερις επιχειρήσεις προσφέρουν κινητό τηλέφωνο και μπόνους απόδοσης. Το 64% δίνει ιδιωτικά συμβόλαια υγείας, το 61% κουπόνια σίτισης και το 52% εταιρικό αυτοκίνητο.
Μένει να φανεί αν η πρόταση για αύξηση του αφορολόγητου ορίου θα βρει ανταπόκριση, καθώς το θέμα συνδέεται ταυτόχρονα με το κόστος για τις επιχειρήσεις, το καθαρό εισόδημα των εργαζομένων και τον τρόπο που διαμορφώνονται οι παροχές στην αγορά εργασίας.
