Στις 11 το πρωί, στη Μητρόπολη Αθηνών, θα ειπωθεί το τελευταίο «αντίο» στη Μάρω Κοντού, με την ταφή να ακολουθεί στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Η σημερινή ημέρα έχει βαρύ αποχαιρετισμό, αλλά και έναν καθαρά προσωπικό συμβολισμό, καθώς η οικογένειά της έκανε γνωστή μια επιθυμία που συνδέεται άμεσα με τη διαδρομή της.
Αντί για στεφάνια, τα χρήματα ζητήθηκε να δοθούν στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα. Δεν πρόκειται για μια τυπική κίνηση μνήμης, αλλά για μια επιλογή που φωτίζει το αποτύπωμα της ηθοποιού σε ένα ίδρυμα με το οποίο συνδέθηκε ουσιαστικά και όχι απλώς τιμητικά.
Η σχέση της με το «Μητέρα» και η θητεία της ως πρόεδρος
Η Μάρω Κοντού υπηρέτησε στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα περίπου δύο χρόνια, από το 2004 έως το 2006, από την υπεύθυνη και απαιτητική θέση του Προέδρου. Παρότι η θητεία της δεν ήταν μεγάλη, για την ίδια είχε ξεχωριστό βάρος, επειδή την σημάδεψε βαθιά.
Η ίδια είχε μιλήσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια για το πόσο σημαντική ήταν αυτή η εμπειρία, ιδίως για μια γυναίκα που δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδιά και βρισκόταν καθημερινά δίπλα σε μωρά που στερούνταν τη μητρική αγκαλιά. Όπως περιέγραφε, η παρουσία της εκεί δεν είχε μόνο διοικητικό χαρακτήρα· είχε και συναισθηματικό κόστος και ευθύνη.
«Έδωσα την καρδιά μου, τα συναισθήματά μου, τη δουλειά μου. Έκανα πράγματα εκεί μέσα που δεν έχουνε γίνει τα τελευταία 20 χρόνια. Και τα έκανα σε 19μήνες που έμεινα».
Η ίδια ανέφερε ότι, μέσα σε 19 μήνες, άλλαξε το σύστημα της θέρμανσης, βρήκε πούλμαν, τρόφιμα, κρεβάτια και φάρμακα, ενώ γνώρισε από κοντά τα παιδιά του ιδρύματος. Με λόγια έντονης συγκίνησης περιέγραφε τα «χιλιάδες, εκατοντάδες μάλλον» παιδιά που έβλεπε καθημερινά και την ανάγκη να τα αγκαλιάσει όλα μαζί.
Η πρώτη μέρα στο ίδρυμα και το χαμόγελο ενός νεογέννητου
Στη δική της αφήγηση, η πρώτη ημέρα ως πρόεδρος έμεινε χαραγμένη στη μνήμη της. Θυμόταν τις επιφυλάξεις των γιατρών και των γυναικών στους θαλάμους, που έβλεπαν με σκεπτικισμό την άφιξη μιας ηθοποιού σε διοικητικό ρόλο.
Παρά τη διστακτικότητα που συνάντησε, επέμεινε να περάσει από όλους τους θαλάμους. Εκεί, στα νεογέννητα, της συνέβη ένα μικρό αλλά καθοριστικό περιστατικό: ένα αγοράκι, γυρισμένο μπρούμυτα, σήκωσε το κεφάλι, της χαμογέλασε και έγινε, όπως έλεγε η ίδια, το πρώτο και καλύτερο χαμόγελο που πήρε από το «Μητέρα» εκείνη την ημέρα.
«Το μόνο χαμόγελο που πήρα από το “Μητέρα” την πρώτη μέρα που πήγα. Και το καλύτερο. Έγινε ο αγαπημένος μου, βέβαια, αυτός».
Η προσωπική της πληγή και η προσπάθεια να τη συμφιλιώσει
Η Μάρω Κοντού είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου ότι γνώριζε από νεαρή ηλικία πως δεν μπορεί να αποκτήσει παιδιά. Είχε επίσης πει πως στα 35 της ταξίδεψε στην Ελβετία για να συμβουλευτεί γιατρό που είχε βοηθήσει τη Σοφία Λόρεν να αποκτήσει παιδί, όμως η προσπάθεια δεν είχε αποτέλεσμα.
Για να μπορέσει να σταθεί απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, όπως είχε εξομολογηθεί, έπεισε για καιρό τον εαυτό της ότι δεν θέλει να γίνει μητέρα. «Το είχα φορέσει τόσο πολύ ότι δεν θα κάνω, που απαγόρευσα στον εαυτό μου να το θέλει» είχε πει χαρακτηριστικά.
Αργότερα παραδέχτηκε πως αυτό το θέμα ήταν για χρόνια ένα μεγάλο ψυχολογικό βάρος. Σε τηλεοπτική της συνέντευξη στον Μάνο Νιφλή είχε περιγράψει την ανασφάλεια που ένιωθε και το πώς το προσωπικό της ζήτημα επηρέαζε την αυτοεκτίμησή της.
«Ήμουν μια ωραία κοπέλα που την θέλανε όλοι. Δεν είχα αυτοεκτίμηση. Είχα το κόμπλεξ ότι δεν κάνω παιδιά, άρα αυτός που θα με αγαπάει θα το ζητήσει κάποια στιγμή, άρα έχω αναπηρία».
Με τον καιρό, σύμφωνα με όσα είχε πει η ίδια, αυτή η πληγή άρχισε να κλείνει. Σε αυτό συνέβαλαν η δουλειά που έκανε με τον εαυτό της, αλλά και τα αγαπημένα της ανίψια, τα παιδιά της αδελφής της.
Η σύγκρουση που έφερε την παραίτηση
Η πορεία της στο «Μητέρα» δεν κύλησε χωρίς αντιπαραθέσεις. Η Μάρω Κοντού εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη θέση της Προέδρου, όταν, μετά από δημοσίευμα για τις μεγάλες ελλείψεις στο ίδρυμα, συγκρούστηκε με την τότε ηγεσία του υπουργείου Υγείας, η οποία επιχείρησε να ωραιοποιήσει την κατάσταση.
Έτσι, ακόμη και στην αποχώρησή της από το ίδρυμα, παρέμεινε πιστή στη στάση που είχε κρατήσει εκεί: να υπερασπίζεται αυτό που θεωρούσε σωστό, ακόμη κι όταν αυτό τη φέρνει απέναντι σε ισχυρότερες φωνές.
Σήμερα, η μνήμη της συνδέεται όχι μόνο με την καλλιτεχνική της παρουσία, αλλά και με αυτή τη διαδρομή προσφοράς, επιμονής και προσωπικής αξιοπρέπειας. Το επόμενο βήμα είναι ο σημερινός αποχαιρετισμός στη Μητρόπολη Αθηνών, με μια πράξη μνήμης που παραπέμπει ευθέως στο έργο και το ήθος της.
