Η Ελλάδα εμφανίζεται να διαθέτει υψηλή επάρκεια σε σύγχρονο απεικονιστικό εξοπλισμό, όμως την ίδια στιγμή λείπει η καθαρή εικόνα για το πώς λειτουργεί αυτό το δίκτυο στην πράξη. Το εύρημα αυτό ξεχωρίζει γιατί δεν αφορά μόνο τον αριθμό των μηχανημάτων, αλλά και το κατά πόσο το σύστημα υγείας μπορεί να γνωρίζει την πραγματική τους χρήση.
Το ζήτημα αναδεικνύεται στο κεφάλαιο για την τεχνολογία και τις διαγνωστικές υποδομές της νέας έκθεσης «Policy Roadmaps for Acting Early on NCDs: Greece». Η έκθεση υπογράφεται για το Partnership for Health System Sustainability and Resilience (PHSSR) από τον κ. Κώστα Αθανασάκη, τον κ. Γιάννη Αγοραστό και την κυρία Παναγιώτα Ναούμ, από το Εργαστήριο Αξιολόγησης Τεχνολογιών Υγείας του Τμήματος Πολιτικών Δημόσιας Υγείας της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, καθώς και από τον κ. Ηλία Κυριόπουλο του London School of Economics and Political Science.
Το κενό δεν είναι στους τομογράφους, αλλά στα δεδομένα
Η αποτύπωση που παρουσιάζεται στο κείμενο είναι αντιφατική: από τη μία πλευρά, η χώρα συγκαταλέγεται στις πιο «πλούσιες» σε αξονικούς, μαγνητικούς και PET τομογράφους, ενώ από την άλλη δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα σε βασικά ερωτήματα για τη λειτουργία τους.
Δεν είναι σαφές πόσοι από τους τομογράφους χρησιμοποιούνται στο μέγιστο της δυναμικότητάς τους, ποια είναι η πραγματική αξιοποίησή τους, πού υπάρχουν ελλείψεις και ποιο είναι το κόστος συντήρησης. Με άλλα λόγια, η συζήτηση δεν αφορά μόνο την επάρκεια εξοπλισμού, αλλά και την ικανότητα του συστήματος να παρακολουθεί και να αξιολογεί αυτή την επάρκεια.
Η σημασία του ευρήματος για το σύστημα υγείας
Η συγκεκριμένη διαπίστωση έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, επειδή συνδέεται με τον τρόπο που οργανώνονται οι διαγνωστικές υποδομές και με το αν οι διαθέσιμοι πόροι αξιοποιούνται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η εικόνα που περιγράφεται από τους συντάκτες της έκθεσης δείχνει ότι η πρόσβαση σε εξοπλισμό δεν αρκεί από μόνη της για να αποτυπωθεί η πραγματική κατάσταση.
Το επόμενο βήμα, με βάση όσα αναφέρονται στην έκθεση, είναι να γίνει πιο συστηματική καταγραφή για τη χρήση, τη λειτουργική κατάσταση και τη συντήρηση των μηχανημάτων, ώστε να αποσαφηνιστεί πού υπάρχουν πραγματικές ανάγκες. Μέχρι τότε, το ελληνικό παράδοξο παραμένει το ίδιο: πολλοί τομογράφοι, αλλά λίγα δεδομένα για το πώς δουλεύουν.
